فلسفه خودی مولانا اقبال لاهوری

گر ز یک تقدیر، خون گردد جگر
خواه از حق، حکمِ تقدیر دگر
تو اگر تقدیر نو خواهی رواست
زانکه تقدیرات حق لا انتهاست
ارضیان نقد خودی در باختند
نکتة تقدیر را نشناختند
رمز باریکش به حرفی مضمر است
تو اگر دیگر شوی او دیگر است
خاک شو نذر هوا سازد ترا
سنگ شو بر شیشه اندازد ترا
شبنمی؟ افتندگی تقدیر تست
قلزمی؟ پایندگی تقدیر تست

از نظر اقبال دین باید سعادت ما را در هر دو جهان تأمین کند، نه آن که مایه حقارت ما گردد:

وای آن دینی که خواب آرد ترا
باز در خواب گران دارد ترا
سحر و افسون است، یا دین است این؟
حب افیون است یا دین است این؟